Bandleden
The one and only
Gee Whizz is de eerste band waarvan ik deel uitmaak.
Op 40-jarige leeftijd is het me nog overkomen.
Al heel jong heb ik al wel gitaar leren spelen, maar daarna bleef het beperkt tot de huiselijke kring of tot het spelen tijdens de muzieklessen in mijn klas op school.
Vanuit mijn school zijn ook de contacten gelegd om te komen tot een gelegenheidsformatie, waaruit The Eken Shadows zijn ontstaan, later veranderd in Gee Whizz.
Ik hoop nog een hele tijd met onze band te kunnen optreden en zodoende de muziek uit mijn tienerjaren (de sixties) te laten herleven.
Will van Och, slaggitaar en leadzang.
De muziekbacil
In mijn pubertijd werd ik aangestoken door de muziekbacil.
Nog nooit ben ik zo blij geweest met een virus onder de leden!
De eerste slagen op de trom deed ik in het bandje van mijn jeugdvriend die zanger was in een beatgroep.
Hun drummer viel uit en omdat ik regelmatig bij de repetities was werd me gevraagd of ik hem kon vervangen.
Die kans heb ik met beide handen en voeten gegrepen.
Met een krantenwijk kwam mijn eerste drumkit in zicht en een jongensdroom uit: spelen in een band op je eigen instrument!
In deze formatie deed ik mijn eerste podiumervaringen op.
Een prachttijd, jong, mooie muziek, zorgeloos en feesten. In de jaren die volgden heb ik in groepen met uiteenlopende stijlen gespeeld, van rock & roll tot blues, van rockabilly tot (hard) rock, veelal covers maar ook zelf geschreven materiaal.
Een van mijn hoogtepunten als muzikant was de band Tarkus, uitsluitend eigen repertoire met een melodieuze / symfonische inslag.
Op de opnames die we hebben gemaakt ben ik nog steeds trots.
Niets is mooier dan je eigen composities spelen maar het kost een hoop kruim voor je alles op de rit hebt.
Na alle omzwervingen ben ik weer terug bij waar het voor mij allemaal begon: de sixties.
Jeugdsentiment, met bandgenoten die al jarenlang een belangrijk deel van mijn leven delen.
Gee Whizz is voor mij kicken op de warme klanken van onze jeugdige geluidsmagiër en Hank B.Marvin-adept Jeroen, op de nimmer aflatende slagvaste onverstoorbaarheid van onze "diesel" Will en op het absolute gehoor en de impulsieve humor van mijn muziekmaat Jan.
Voor mij mag dit zo doorgaan, er zit nog geen sleet op.
Rock on!
Evert Verstappen, drums.
Ik kan niet zonder
Muziek is voor mij leven.
Vanaf mijn 9e jaar speel ik gitaar en toen ik elf was stond ik al op het podium.
Eerst met mijn broers Ton en Bert, later met mijn vrouw Willemien en daarna met mijn hele gezin.
Een leuk detail is dat ik sinds ik 17 was al samen met onze drummer Evert in diverse bands muziek maak, bijna 40 jaar dus.
Gee Whizz is voor mij een groep die het heeft van zijn collectief.
Wij zijn op weg een zeer goede coverband te worden, niet omdat we nou zo’n sterspelers zijn, maar de muziek willen uitpluizen tot aan het gaatje en openstaan voor verbetering tijdens onze repetities.
Voor mij is onze band meer dan ontspanning alleen.
Ze heeft mij muzikaal gelukkiger en rijper gemaakt, omdat men respecteert wat je kan en niet verlangt wat je zou moeten kunnen, hoewel we - indien mogelijk - dit wel nastreven.
Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid, dat ik een goed gehoor heb en muziek op een vrij eenvoudige manier aan mensen door kan leren.
Voor een buitenstaander lijkt mijn methode soms Spartaans, maar insiders weten dat dit mijn manier is van concentratie die effectief is.
Dit is een van de belangrijkste ingrediënten waarmee ik m’n muzikale ei kwijt moet en kwijt kan.
Voor mij is dit de enige band die deze kronkel van mij respecteert en ook naar het positieve toe gebruikt.
Gee Whizz thanks!
Jan Klijs, solo- en basgitaar, mondharmonica, zang.
Het "gouden" bierviltje
Als jongste Gee Whizz-telg liggen mijn muzikale roots natuurlijk in een ander tijdvak.
Mijn grootste hobby destijds was het draaien van platen en opnemen van allerlei soorten muziek.
Daar bleef het echter niet bij.
Op m’n zestiende kreeg ik m’n eerste Spaanse gitaar.
Toen m’n oom mij de originele singles van The Shadows voorschotelde van Apache, Wonderful Land enz. ging het roer om.
Met m’n eerste elektrische gitaar werden veel deuntjes van LP nagespeeld en ook werd er druk geëxperimenteerd met een drie-koppen tapedeck als echo.
Ja...daar heb ik het dus mee geleerd.
Als bezoeker van een Gee Whizz optreden schreef ik m’n naam en telefoonnummer op een bierviltje.
Maanden later ging de telefoon en zo begon vijftien jaar geleden het avontuur met de band.
In de eerste jaren, merendeels op de basgitaar, lag het accent nog op instrumentalen.
Sinds de CD in 1999 en de come-back van Jan, zijn we nog meer op de vocale toer.
Het instrumentale vuurtje is overigens nog lang niet uitgeblust nu ik mijn Shadows-capriolen kan tentoonstellen als sologitarist.
Het bassen is, door nieuwere sixtiesnummers met een breder geluid, ook veel interessanter geworden.en een welkome afwisseling.
Zo laten we alle vier onszelf van onze beste kant zien, hopelijk tot in lengte van jaren.
Jeroen de Vries, solo- en basgitarist en bijzang.